Augustus is aangebroken en, zoals je wel vaker met augustus hebt, bekruipt je dat gevoel dat dit weleens het begin van het einde kan zijn. Voor je het weet is het oktober en zit je tegen windkracht 7 in te fietsen richting werk, terug te verlangen naar die tijd dat je met 30 graden in het water nabij Loosdrecht lag te dobberen. Het kan snel gaan en daarom vind ik dat we ervan moeten genieten zolang het duurt.
Dit ‘begin van het einde’ krijgt dit jaar echter een extra dimensie, niet alleen omdat het al weken kloteweer is, of omdat ons kabinet is gevallen en half politiek Den Haag is opgestapt, of omdat de selectie van Ajax leegloopt en Sven Mislintat zijn beoogde transfers niet op tijd rond gaat krijgen, of omdat Max Verstappen de Formule 1 de komende tien jaar eigenhandig om zeep gaat helpen omdat andere coureurs niet meer tegen hem willen racen, of omdat Rusland uit de graandeal is gestapt, maar omdat onze nieuwe hoofdtrainer Tito het over een andere boeg gaat gooien. There’s a new sheriff in town en de cowboys zullen het weten. Dit betekend veel lopen, veel zweten en voor sommigen van ons: veel kotsen.
Tito, alias de wijze Hawaiiaan, is na een tijdlang assistent-trainer te zijn geweest bij Zwaluwe 1 met veel hosanna bij Vreeswijk teruggekeerd als de Grote Verlosser, niet in de laatste plaats om zijn voormalig pupillen van een roemloze aftocht richting de anonimiteit te besparen. Zijn eerste stap naar het voetbalwalhalla is er eentje terug naar de basis van discipline en conditie. Tito heeft een mix van spelers geërfd die je kunt bestempelen als vergane glorie, eeuwige talenten, doorzakkers, houthakkers, kleiduivenschieters, en waterdragers met in het midden twee verdwaalde blanke kenianen, een ploeg die binnen de club bekend staat als een gezellig collectief dat nooit uit de verf lijkt te komen.
De laatste vijf seizoenen beginnen doorgaans vol enthousiasme en jeugdig elan, dat rond de 3e verliespartij begint weg te ebben. Dit speelt zich meestal al af in oktober – een maand na de start van het seizoen. De rest van het jaar blijft het sukkelen, waarbij het drankgebruik de vrijdag voor iedere wedstrijd toeneemt. Op vrijdag je kop eraf schroeven leidt tot een slechte wedstrijd op zaterdag, leidt tot een mindere opkomst op training, leidt tot minder vertrouwen voor zaterdag, leidt tot nog meer zuipen op vrijdag, leidt tot een nog slechtere wedstrijd op zaterdag: Tadaaa, een negatieve cyclus is geboren. Gelukkig hebben we een biertas in het leven geroepen, mocht iemand op vrijdag zijn oude oma gaan bezoeken of vrijwilligerswerk bij de daklozenopvang moeten doen. Voor de geheelonthouders een mooie stip aan de horizon; hoe slecht de wedstrijd ook is, er staat altijd een koude op je te wachten. Nu ik het zo schrijf is dat misschien niet een hele motiverende boodschap, maar dit is de enige regel die stelselmatig goed nageleefd wordt door de spelers. Zie je wel, we kunnen het toch.
Daarnaast zijn er tussendoor ook goede wedstrijden. Na zulke middagen staan we tot het donker wordt onder het iconische golfplaten dak gepassioneerd te lullen over de opstelling, maar diep van binnen weten we ook: dit heeft geen zin, er ontbreekt iets fundamenteels. Op een veld vol blubber kun je ook geen villa bouwen, tenzij je een regenworm bent natuurlijk.
Als je onze resultaten van de laatste jaren in een grafiek moet zetten zie je al snel een sinusgolf of een kleuterachtbaan ontstaan. Wellicht is dat ook de reden dat we emotioneel zo instabiel zijn; zeker twee keer per maand wordt onze valse hoop aan flarden geschoten door de tegenstander. Dit gaat je na jaren voetballen niet in de koude kleren zitten. De coronaperiode viel voor velen zwaar, maar voetballen in ons team is ook geen pretje. Ik zou bijna willen dat we alles verliezen, dat is tenminste voorspelbaar. Dan hoeft m’n vrouw ook niet meer te informeren naar de eindstand. Zodra ze in de voortuin mijn fiets tegen de gft container gesmeten hoort worden weet ze genoeg: foute boel, hem hoef ik vanmiddag niets te vragen. Omdat alles verliezen natuurlijk geen optie is zal er iets moeten veranderen. Deze verandering zal gepaard gaan met bloed, zweet en tranen; alleen een spartaans regime met zwepen, kettingen en Chinese druppelmethodes kan dit groepje zondagskinderen in het gareel houden.
De eerste stap is daarom een introductie van de boetepot: niet komen opdagen wordt lappen. Te laat komen wordt lappen. Voor, tijdens of na de wedstrijd gaan schijten wordt uiteraard lappen. Kortom: dat wordt het hele jaar lappen. Mocht je over vier maanden bij de voedselbank in de rij staan moet je beseffen dat je jezelf in deze ellende hebt gestort; had je je op trainingsdagen maar voor twaalf uur moeten afmelden. Een kleine meevaller: het geld van de boetepot wordt tegen het einde van het seizoen gebruikt voor een gezellig teamuitje. Met de inkomsten die gegenereerd gaan worden kan het team gaan kiezen tussen drie bestemmingen: Ibiza, Dubai of Miami.
Bij laatstgenoemde keuze zullen we voor 15.000 dollar de neus naast David Beckham een wedstrijd van Inter Miami mogen bijwonen in het VIP-vak, uitkijkend op het nog steeds goddelijke spel van Lionel Messi. Na de pot zullen we hem met z’n allen mogen ontmoeten, waarop hij ons vaderlijk zal ontvangen: ‘Parkhout 6, i was told you have become champions of the 5e klasse Regio Midden.. I’m very proud of you lads’, waarop wij hem zullen vertellen wat het geheime ingrediënt was: ‘We weren’t allowed to shit before the game Lio, and thats why we didnt play like shit this season!. De Vlo zal naar ons knipogen en antwoorden: ‘I also never shit during matchdays’. Met opgeheven hoofd verlaten we het stadion in limousines richting het de boulevard om daar de hele nacht door Tito op handen te dragen. Tussendoor speecht Tito met microfoon: “en wij zijn de beste van….. NIEUWEGEIN… en wij zijn de beste van….. HOUTEN…… en wij zijn de beste van …… DE HELE REGIO UTRECHT!!! Onder luid gejuich van de spelers ontvangen wij onze eerste prent van de plaatselijke politiemacht, maar dat deert ons niet. Wij zijn kampioen en heel Florida mag het weten.
Columnsbydemolesss 