Columnsbydemolesss

Heel leuk dat we de laatste weken zo goed bezig zijn maar er valt me wel iets op: we applaudisseren nog maar weinig voor Kevin en dat zit me niet lekker. Ik ben opgegroeid met het idee dat ik later belasting zou gaan betalen, tot mijn 67e zou moeten werken en dat ik altijd, maar dan ook altijd, zou applaudisseren als Kevin een ruimte binnen zou lopen. Het hoeft geen uitbundig gejoel te zijn, je hoeft ook niet op te staan, maar je mag wel verwachten dat je op zijn minst het fatsoen zou hebben om je handen op elkaar te drukken. Dat is gewoon een kwestie van opvoeding en respect.

Applaudisseren voor Kevin brengt mij in deze turbulente tijden rust. Applaudisseren voor Kevin is het anker dat ik kan uitgooien als het schip te ver van koers raakt. Applaudisseren voor Kevin is voor mij net zo’n belangrijke traditie als klompen, tompouce eten op Koningsdag, kringverjaardagen en André Rieu op het Vrijthof. Waarom we applaudisseren is niet eens meer uit te leggen, maar het hoort er gewoon bij. Net als spijkerpoepen, koekhappen en mergpijpjes op de ramen van mijn plaatselijke bibliotheek gooien doe ik dit al mijn hele leven, ook hiervan weet ik niet zo goed waarom maar ik doe het gewoon. Ik doe het omdat het goed voelt, het komt vanuit mijn hart. Het zou zo jammer zijn als ook deze traditie verdwijnt.

En er gaat al zoveel verloren tegenwoordig, ze pakken alles van je af. Je sigaren, je postzegelverzameling, je parkeerplek, je paasvuur, je fatbike, je dieselauto, je net iets te platte accent, je mannentoilet, je vrouwentoilet, je indianenkostuum, je vleespet, je koeienmelk, je snoepreisje naar St. Petersburg, je veel te jonge vriendin en je Belgische vuur- en lawinepijlenpakket voor Oud en nieuw. Ze grissen zo de worst van je boerenkool weg. En dan hoef ik niet eens te beginnen over je privacy; de Chinezen hebben al via de TikTok van je nichtje je BSN-nummer ontfutseld en je staat al lang en breed in Xi Jinping’s sociale creditsysteem. En ik kan je verklappen: die hypotheek van je gaat er nog lang niet komen, zelfs niet in een schimmige achterbuurt van Qingdao!

Je zult zien dat ze zelfs de mooiste traditie van allemaal, ik heb het natuurlijk over de Pieremachocheltocht in de Kolk, van ons gaan afnemen. Iemand die zich op zaterdag klem zuipt en zich zondag als een scheepswrak voelt ziet ’s middags allemaal verwaarloosde bootjes langs varen en beseft dat dat pijn doet en dat het behoorlijk blijkt te kwetsen: gelijk stante pede afschaffen en uit de geschiedenisboeken wissen die handel. Stop ze maar in dezelfde kerker waarin Tom Egbers al maanden naar licht aan het zoeken is. Juist hierom ben ik zo blij dat ik nog normaal kan applaudisseren voor Kevin. Het is zo onschuldig, zo puur. En toch is dit het enige dat ik nog heb, het is misschien wel de laatste vorm van ultieme vrijheid.

Daarnaast is applaudisseren, ongeacht of het voor Kevin is of iemand anders (meestal is het voor Kevin), gewoon heel erg gezond. Applaudisseren zorgt ervoor dat verschillende chakra’s in je lichaam geactiveerd worden en het kan je in een positieve gemoedstoestand brengen. Daarnaast zorgt het voor een verbetering van de bloedcirculatie en krijg je er uiteindelijk grotere knuistjes van. Daarom kan het een geweldige oppepper zijn. Het schijnt dat Pieter Omtzigt, steevast voordat hij de Tweede Kamer binnenloopt, eerst een minuutje voor een foto van Kevin gaat staan applaudiseren: ‘Pak die eikels aan Pieter, leg ze het vuur aan de schenen’, mompelt hij nog in zichzelf. Even een minuutje en “you’re ready to rumble.” Je kon het vorige week zaterdag bij Badr Hari heel goed zien, die had duidelijk van tevoren niet even voor Kevin geapplaudisseerd. Gelijk die partij afgelast.

Sinds ik deze kennis in mijn bezit heb applaudisseer ik voor alles. Ik applaudisseerde laatst voor een goed gelukte patatje oorlog en ik heb ook voor een stel basisschoolkinderen die hun verkeersexamen fietsten in mijn handen staan klappen. Tevens applaudisseer ik als Ajax de bal langer dan tien seconden in de ploeg houdt, als Angela de Jong langer dan drie dagen niet op TV is en ook als Dave Roelvink na anderhalve week van aankoop nog steeds geen schade aan zijn auto heeft krijgt hij van mij een staande ovatie. Vorige week maandag heb ik samen met Theo Janssen tien minuten lang voor een FEBO-muur staan klappen, puur om stoom af te blazen. Maar het liefst applaudisseer ik voor Kevin, want Kevin is nu eenmaal Kevin. Kevin verdient het. Kevin is gewoon een legend.

Voor de wedstrijd van afgelopen zaterdag ben ik om deze reden rechtstreeks gekomen, ik heb namelijk s’ochtends in het IJsselbos een half uur voor een meerkoet gestaan die een nestje aan het bouwen was. Ik applaudisseerde gepassioneerd en hevig. Op deze manier heb ik de goden verzocht om Bengt vandaag op zijn verjaardag vier doelpunten en drie assists te geven. Mocht dat niet lukken was de overwinning ook genoeg. Dit verzoek werd ingewilligd.

Dit verliep via een zakelijke 0-2 waarbij onze verdediging, mede dankzij MOTM Spies, de boel mooi dichthield. De eerste helft scoorde Saks een doelpunt na een pass van Mon Tontford. Hij draaide mooi weg bij zijn verdediger en plaatste de bal diagonaal in het hoekje. Ver in de tweede helft gaf Bieboe een magistrale dieptepass met buitenkant rechts op Mareno die vervolgens de bal klinisch in de korte hoek schoot. Hiermee besliste hij een wedstrijd die al eerder beslist had moeten zijn en zorgde voor een golf van opluchting bij iedereen die Parkhout een warm hart toedraagt. Met behulp van de invallers trokken we de overwinning over de eindstreep. Onder die invallers waren Roy en Pup, beiden terugkomend van blessureleed, die weer voldaan aan de heerlijke geur van kunstgras mochten ruiken. Pup speelde zelfs zijn eerste officiele potje sinds maart 2022, wat een mooie mijlpaal voor hem. Pup is, wat mijn oma zo mooi kon zeggen, een echte draufgänger.

Na het laatste fluitsignaal van de arbiter werd er gejuicht, geapplaudiseerd en het bier ging open. Ook Ad zag vanaf de zijlijn dat het goed zat. We dansten uitzinnig onder muzikale begeleiding van ‘la cucaracha’ en tijdens die feestvreugde, zag ik achter de goal van de tegenstander nog een supporter van ons staan. Hij stond alleen, hij straalde van oor tot oor en hij applaudiseerde als een trotse oom. Ik keek even goed en kon mijn ogen niet geloven: het was Kevin! Kevin stond daar voor ons te applaudiseren om vervolgens weer in de dichte mist te verdwijnen. Het duurde misschien een paar seconden, maar het was magisch.