Columnsbydemolesss

Wat wij afgelopen zaterdag hebben meegemaakt noem ik een absolute Boal-daag.
Het was een boaldaag zoals je ze zelden meemaakt; veld 3 en 4 waren afgelast en daarom ging onze “deze-mot-gewoonnen-worre-om-zelfvertrouwen-bij-te-tanken-pot” niet door. Het feit dat we eigenlijk op veld 6 moesten voetballen deed er niet toe, het stond allemaal al vast, besloten van bovenaf. Maar wie zat erachter? Het bestuur van Parkhout? Of was het een in achterkamertjes van de gemeente in combinatie met de top van Rijkswaterstaat gesmeed plannetje, om stiekem in het weekend te beginnen met het asfalteren van een nieuwe doorkruising van de A2 richting de A27 die dwars door ons mooie clubje loopt? Je weet het niet, je weet het niet! Maar er gaan wel geruchten rond dat wij, het volk, niet mogen weten waarom het is afgelast. Google zelf maar!

Jammer dat het was afgelast. Mareno heeft de hele week met Mon Tontford indraaiende corners staan oefenen en was van plan om zaterdag op een koud, regenachtig veld in Nieuwegein-Zuid minimaal vier van die balletjes via dat grote hoofd in het mandje te deponeren. Nu was het voor hem niet de enige grote gebeurtenis van het weekend, dus hij zou er vast niet rouwig om zijn geweest dat het werd afgelast. Hij is namelijk voor de tweede keer vader geworden van een dochtertje, waarvan akte, waarvan bij dezen vereeuwigd in een column, waarvan hulde in het kwadraat! Print hem uit en hang hem boven de wieg; geboren op jongstleden zondag 29 oktober 2023, nieuw S.V. Parkhout lid numero 3042: Nyla Liz Wietsma. Gefeliciteerd Mareno, Lindy en zodra je oud genoeg bent om te lezen Mila; hoe meer leden, hoe meer vreugde.

Maar daar houdt de feestvreugde nog niet op, want ook Tommy liet weten dat we in mei een nieuwe gup mogen verwelkomen. Namens het team krijgen jullie de hartelijke felicitaties en horen we graag zo spoedig mogelijk of dit kind een jongen, een meisje of non-binair wordt. En nu we het toch over kinderen hebben, begint voor aanstaande vader Spies de klok niet inmiddels te tikken? Krijgt hij binnen twee maanden geen heel bijzondere Sinter-kerst&nieuw met zo’n kleintje op komst? En voor nieuwe Torschutze Shariff zal het zeker ook niet lang meer duren! Wat een turbulente tijden, jullie maken de plaatselijke S.V. zo trots als een Hagenees met een mat op Scheveningen.

Maar voor de rest van ons was het dus een boal-daag. Voetballers gaan daar verschillend mee om. Boaldagen komen onvoorzien en worden door iedereen anders opgepakt. De ene gaat op vrijdag bijvoorbeeld naar het casino, de andere gaat naar Litouwen en weer een andere gaat naar de verjaardag van zijn schoonmoeder. Eigenlijk gaat die laatste speler met tegenzin, maar toch staat hij er omdat hij morgen vroeg voor de wedstrijd naast zijn bed wil staan. Althans, totdat hij met die gezellige oom in een jolig gesprek over de linksback van Ajax terechtkomt en denkt: ‘Nou, dit kan nog weleens gezellig worden’. Het stemmetje dat hem vertelt dat hij morgen moet voetballen raakt steeds meer naar de achtergrond, totdat hij helemaal niets meer hoort. Doodse stilte die soms onderbroken wordt door een aapje die twee cymbalen tegen elkaar klettert. En uiteraard: ‘Nog eentje dan’.

Uiteindelijk belandt hij om 03:00 uur in zijn bed en wordt hij de volgende ochtend met een kop als een staalfabriek wakker. Hij kruipt naar de badkamer, trekt zich met veel moeite aan de wasbak omhoog om daar een slokje water in te winnen. Dit water houdt hij maar lastig binnen, waardoor hij zich misselijk en kokhalzend richting het toilet draait om vervolgens de overtollige lichamelijke bagage in het urinoir te lozen. Een kwartiertje later kruipt hij als een drievingerige luiaard door een huiskamer die bezaaid ligt met patat, saus, bifiworstjes en verkeersborden richting zijn bed. ‘Huh, hoe komen die bifiworstjes hier?’, denkt hij nog, maar deze gedachte maakt al snel plaats voor een grote lawine aan nietszeggende fantasieën over Sudokus en het Romeinse rijk.

Plotseling wordt hij opgeschrikt door zijn telefoon en beseft: ‘Kut, ik moet zo voetballen!’. Half in paniek springt hij uit bed om zijn tas te pakken en naar de voordeur te rennen, totdat hij uitglijdt over een klodder saus. Vanaf de grond hoort hij zijn notificatie afgaan en grijpt naar zijn telefoon. Hij kijkt naar het oplichtende scherm en wordt meteen overmand door euforie en blijdschap. Hij springt met een driedubbele salto terug in bed en valt huilend van blijdschap weer in slaap.

Maar de ander vult zijn vrijdagen anders in. Hij is degene die Vrijmibo na twee colaatjes en een vrijwillig functioneringsgesprek met zijn leidinggevende voortijdig verlaat, met de reden ‘dat hij morgen moet voetballen’. Zijn collega’s protesteren niet eens meer, zij weten dat het dan een uitgemaakte zaak is. Deze persoon gaat naar huis voor een gezonde maaltijd en kijkt tot 21:00 uur op zijn iPad naar voetbalfilmpjes van Abe Lenstra en Zinedine Zidane. Hij bedenkt bij zichzelf welk trucje hij morgen gaat doen en leest op bed nog een stukje uit de bijbel: Psalm 23:4 neemt hij geïntrigeerd in zich op:

‘Al gaat mijn weg door een donker dal, ik vrees geen gevaar. Want u bent bij mij, uw stok en uw staf, zij geven mij moed.’ Voldaan valt hij in slaap.

’s Nachts droomt hij dat hij een hattrick scoort en dat hij door zijn teamgenoten op handen gedragen wordt. Ze scanderen zijn naam en de meisjes langs de lijn vragen om zijn nummer. Scheidsrechter Henny geeft aan dat hij in zijn 65-jarige carrière nog nooit zo’n geweldenaar op de amateurvelden heeft gezien en oom Tito valt huilend in zijn armen: ‘Je bent zo geweldig gedisciplineerd, ik wou dat ik een heel elftal van jou had!!’ Het team wint met 7-0 van SCH en langs de lijn schrijven Piet Visser en Albert zijn naam in hun kladblokje. Tegen de avond lost hij eigenhandig de oorlog tussen Israël en Gaza op.

’s Morgens staat hij op voordat het licht is om een uurtje te mediteren en loopt daarna zijn groentetuin in. Met deze groenten maakt hij een groenteshake die hij mixt met 5 rauwe eieren en de snippers van het boek ‘Manifesteren kun je leren’. Om 07.00 uur gaat hij naar de sportschool om nog even die pre-wedstrijdtraining te doen; even de doorbloeding stimuleren. Eenmaal thuis ploft hij op de bank en kijkt naar een lege muur totdat het tijd is om te gaan shinen.

Dan wordt hij plotseling opgeschrikt door een notificatie op zijn telefoon. EEN NOTIFICATIE? WAT IS DIT NU? GODMILJAAR!! VERDOMME??!! Normaal staan die notificaties uit omdat ze te veel afleiden, maar deze is erdoorheen geglipt. Hij opent zijn telefoon en kijkt naar het scherm. Een enorme woede overvalt hem en hij gooit zijn telefoon tegen de urn van zijn oma, die vervolgens in duizend stukjes uiteenspat. ‘NEEEEEEE!’ roept hij en verdwijnt huilend onder de dekens. Zijn hele weekend is naar de knoppen. Op zijn telefoon licht het scherm op met het woord: ‘Boal-daag’.
Niet iedereen gaat er op dezelfde manier mee om.