Columnsbydemolesss

20 augustus 2023

Voordat ik als straf voor de rest van m’n leven op de bank moet zitten wil ik iets kwijt: Tini heeft vorige week zaterdag zijn 1e goal gemaakt en dat was bij uitstek de mooiste ervaring van m’n leven. Levi opstomend vanaf de linker kant en een diagonale bal terug die vervolgens door tini in het mandje gedeponeerd wordt, ik dacht dat ik droomde. Je had erbij moeten zijn. De bal ging met keeper en al het doel in en het was geweldig. Geweldig voor Tini maar ook geweldig voor het team. Hier hebben wij jaren naar uitgekeken en hier was ie dan. Nogmaals voor het archief: diagonaal balletje van levi vanaf links,met de rechter voet vanaf een meter of 10 in het mandje gedeponeerd. De kogel is door de kerk, de broodjes kunnen uit de oven. Voor zijn nog prille voetbalcarrière is dit de ultieme bekroning, ook hij zal nu voelen hoe het is om te scoren. Je bent net wat luider, je stapt net wat anders de auto in, je rijdt net iets te hard richting huis en je begroet je vrouw net iets te joviaal. ‘En schat? wat is het geworden?’ ’12-1 gewonnen’. Oh wauw wat goed! Heb je gescoord? Tsss, tuurlijk. En een grandioze assist met de hak!’

Verder was het een geweldige pot, geweldige atmosfeer, geweldig weer, geweldig neusje op de zalm. Legendarische uitslag ook: 12-1 winst. De eerste pot met 12-1 winnen is niet voor iedereen weggelegd. Welke coach kan er nou zeggen dat hij debuteert met een 12-1 winst? Volgens mij niet veel! Het feit dat we tegen het team van Falkie speelden, een 7e klasser waarvan het overgrote deel van de spelers tot drie jaar geleden nog nooit op een voetbalveld hebben gestaan, gaan we het vandaag niet over hebben. Het feit dat Wesley tijdens de wedstrijd op een strandstoel de Mens Health heeft uitgelezen is even niet belangrijk. Zo’n enorme morele boost gaan we niet lopen bagetalliseren nu. Iedereen speelde gewoon klasse. Koen Elbertse, klasse. Jelmer, klasse. Biboe, klasse. Lars, klasse. De rest ook allemaal: klasse.
Tommy, de dirigent op het middenveld, besloot in de laatste minuut om ook maar zijn graantje mee te pikken en schoot de bal vanaf randje 16 in het dak van het doel alsof hij het iedere dag doet. Een maandje trainen voor een singelloop en kijk is wat er gebeurd. 1 woord: klasse.

Met deze wedstrijd hebben we heel Parkhout laten weten dat ze niet met ons moeten sollen. Wij zijn fucking goed. Tito wilde deze wedstrijd gebruiken om het druk zetten eens te bekijken en dat ging foutloos. De tegenstander werd op eigen zestien vastgezet en was zichtbaar in de war. Ook zij waren door deze troef van onze tactische genius met stomheid geslagen en hadden verwacht dat SV Parkhout 6 wel achterover zou gaan leunen. Dat wij het allemaal maar op ons af zouden laten kommen: Spitsje achter de middenlijn en dan maar kijken hoe ze die bal achterin rond spelen. Hij twijfelend met zijn handen in de lucht naar zijn middenveld kijkend: ‘wat moet ik doen?’, waarop het middenveld aangeeft dat hij nog maar even wachten. Dit leidt over het algemeen tot bijzonder saaie taferelen waarin de tegenstander de bal rondspeelt totdat hun slechtste speler de bal over de zijlijn schiet. In theorie kan dit heel lang duren en vaak is dit het moment dat Cor weer naar huis gaat. Maar zo ging het vandaag niet. Het was een enorme Blitzkrieg, of zoals volgens mij Aad de Mos ooit mooi zei, een overrompelingstactiek van heb ik jou daar.

In de week die volgde waanden wij ons onoverwinnelijk. Geen veld zonder verlichting voor Parkhout 6 meer, dames en heren. Gewoon de lampen aan en trainen tot een uurtje of tien! Andere teams maak plaats, de vedettes hebben hun ruimte nodig! Warmlopen en daarna gelijk door met het perfectioneren van ons Guardiola-achtige positiespel. Oom Tito legde daar de perfecte pass-trapoefening voor uit, al leek het voor velen van ons alsof hij de relativiteitstheorie van Einstein aan het bespreken was. De oefening, op het eerste oog another day at the office, leek zo simpel. Pass-pass-crosspassje naar de andere kant, tik-tik en lopen maar. Maar waar je dan precies naartoe moet lopen, daar wordt het lastig. Daar lag de crux. Het was voor de neutrale toeschouwer een waar schouwspel. Parkhout 6 oefent op zo’n hoog niveau dat ze het zelf niet eens meer snappen. Na tien minuten gingen we maar door naar het grote positiespel, dat gaat gelukkig steeds beter. Balbezit is groot maken, balverlies is klein maken. Meestal leer je dat in de F-jes, maar goed, het is nooit te laat om te leren. Zaterdag wacht een nieuw oefenduel op ons tegen het team van Ruben en Timo, we mogen geen tijd verliezen.

Op donderdag zien we onze nieuwe competitie-indeling en de reacties zijn positief. Persoonlijke domper vindt ik dat we drie keer naar Culemborg moeten en dat we niet bij Faja Lobi zijn ingedeeld. Faja Lobi-uit is voor velen van ons toch wel het hoogtepunt van het seizoen en steevast de enige keer dat de voltallige selectie, met geblesseerden incluis, komt opdagen. Mensen maken er een dagje uit van en nemen de familie mee. Eerst een nieuwe Billy kopen bij de Ikea, daarna de trap op naar de voetbalclub. Meestal eet ik de dag ervoor helemaal niets en neem ik voor de wedstrijd alleen een Dextro. Reden: de plaatselijk Surinaamse cateraar in de desbetreffende kantine. Heel de wedstrijd kijk je naar je rechter zijde, waar je de wissels en geblesseerden al ziet genieten van een broodje bakkeljauw en een kan bier. Ze steken een duimpje naar je op: ‘lekker bezig olie, mooie pass!’ In m’n hoofd speelt zich dat nummer van Veldhuis en Kemper af: ”Ik wou dat ik jou was, gewoon een keertje jou was…”. Je steekt je duim omhoog, maar diep van binnen wil je daar zo snel mogelijk zitten. ”Houd die blessuretijd maar bij je scheids, zometeen is de roti op”. De scheids is het met je eens, ook hij heeft trek. Vijf minuten na het eindsignaal sta je, na 6-1 te zijn afgedroogd, met kwijl in je mond de menulijst in de kantine te lezen. De uitslag ben je alweer gegeten. Misschien al te laat, maar kunnen we de catering van Faja Lobi niet vragen om op Parkhout te komen werken? Met alle liefde zal ik een tientje contributie meer betalen om dat te realiseren. Ik weet zeker dat dit zal leiden tot een 100% aanwezigheid wat voor de meesten van ons, met name Daan, een hoop geld van de boetepot zal redden. Lijkt mij een win-win situatie, toch.

En dan wordt het vanzelf weer zaterdag. Onder warme, broeierige omstandigheden mogen wij weer aantreden voor een wedstrijd onder leiding van arbiter Hans. Dat is voor mij oude tijden herleven, want die heeft mij al meer dan tien jaar niet gefloten. Wij zijn ons door de tijd heen gaan hechten aan Henny en Wim, zo’n nieuwe scheids is dan altijd weer even wennen. Onderling oefenpartijtje zeker, dus wat kan er gebeuren zou je zeggen. Vol goede moed schieten we uit de startblokken om de tegenstander op de eigen 16 vast te zetten. Dit gaat zo’n kwartiertje naar behoren, daarna blijkt het toch allemaal wat zwaar in die hitte: een Ethiopische steppe is er niets bij. Tevens speelt de tegenstander mooi onder de druk uit en tonen zij op het middenveld en achterin voetballend vernuft. Gelukkig is er altijd een plan B, een plan dat onze nieuwe vriend Alexis met een vliegende tackle waarvan Raaf zelfs zou zeggen dat deze een tikkeltje fel was, tot in de puntjes uitvoerde. Zuid-Amerikaanse passie zullen we het maar noemen, bij sommigen van ons maak je jezelf er ongekend populair mee. Dat gold alleen niet voor Hans, en Alexis mocht tien minuten op de bank zijn zondes overdenken. Dat gezegd hebbende gaf hij het startsignaal voor het over en weer uitdelen van tikkies en trappen, gescheurde shirts en verbaal geweld. Wij bij hen, zij bij ons; Sam-sam. Zij twee keer op de enkel van Goes, die het toch al te verduren had deze week, en die de tweede helft met een zak ijs op de bank kon doorbrengen. Morgen gaat hij op vakantie en waarschijnlijk zit zijn vriendin er niet op te wachten om hem de eerste drie dagen te gaan tillen.

Gelukkig waren er voor de neutrale toeschouwer ook nog mooie dingen te zien. Nu Tini op vakantie was moest de magie toch van de andere jongens komen, en dat kwam er. Het zal waarschijnlijk rond de 20e minuut zijn geweest waarin een mooie voorzet van Jelmer door Fabio technisch knap in de goal werd gevolleerd. Als je iedere week zo scoort zitten ze voor je op de tribune, het schijnt dat Ajax nog wat concurrentie op de linkerflank zoekt! Daarna kregen we steeds meer controle over de wedstrijd, waarin wij ook de 2-1 en de 3-1 wisten te maken. De 2-1 via Saks die een strakke voorzet van Ome Ton voor het intikken had, de 3-1 van Goes die als haantje de voorste het meest alert was op een afgeslagen bal. Mooie scrimmage: Saks op de keeper, Alexis op de keeper, Goes in het mandje. Driemaal is scheepsrecht. De tweede helft kende een opmerkelijk moment: werd onze keeper Robin niet overduidelijk gehinderd in zijn eigen 5 meter? De arbiter van dienst beoordeelde van niet waarna de tegenstander de bal in het hoekje kon leggen. Verder was deze helft, op uitzondering van een mooie pass van Saks na, niet om aan te gluren. Dat vond scheidsrechter Hans kennelijk ook omdat hij 8 minuten voor tijd affloot. Met veel verbazing reageerden wij, maar Hans was naar eigen zeggen ‘klaar met het gezeik’. Kon ik dat maar tegen klagende klanten zeggen en dan gewoon affluiten en doorgaan met m’n leven. Wat niemand weet is dat ik hem een minuut daarvoor heb ingefluisterd dat de catering van Faja Lobi op het parkeerterrein stond en dat de roti bijna uitverkocht was. Werkt altijd als je eerder aan het bier wilt.