Columnsbydemolesss

26 november 2023

Deze week is PVV de grootste partij van het land geworden en ook in onze gemeente Nieuwegein heeft men massaal op hem gestemd. Het land is in rep en roer. De winnaars vierden deze overwinning onder genot van een Bavaria en een Tino Martin in een bescheiden etablissement, de verliezers gingen met het idee dat ons laatste uur geslagen heeft gebroederlijk in een kring staan. Terug naar de schuilbunker en dan maar hopen dat, als je er over vier jaar heelhuids uitstapt, we nog niet zijn veranderd in het Derde Rijk des Vaederlands: een Utopische samenleving waarin grootmoeder als vanouds de boter staat te karnen en waarin Venlo de nieuwe hoofdstad is.

In Amsterdam trokken een hoop mensen voor de gelegenheid hun Palestijnse vlag uit de kast en marcheerden richting de Dam om daar tegen een democratische verkiezingsuitslag te demonstreren. In mijn staadsie Utrecht ketenden een aantal idealisten zich aan de Dom vast met de verbindende boodschap dat zij ‘niemand in onze samenleving loslaten’. Behalve degene die het niet met ze eens zijn dan. Daarover gesproken kwam de Utrechtse Harde Kern (die dit seizoen toch al gemakkelijk getergd zijn), verhaal halen en begon demonstratief en intimiderend (voor zover dat kan) Sinterklaas-liederen richting hun opponenten te zingen. Later werd er een erehaag gevormd waar, als hij in de stad geweest was, Shariff onder luid applaus van de aanwezigen doorheen had mogen lopen, om te laten weten dat hij zich vooral geen zorgen hoeft te maken: mocht Wilders tot deportaties overgaan zijn er genoeg adresjes waar hij mag schuilen. De op social media rondzingende foto’s van Marrokaanse jongens die met ingepakte koffers de exitpoll bekeken gingen viral en getuigden van een gezonde dosis humor. Ach, we leven we toch soms in een maffe wereld.

Wilders is natuurlijk best wel een goeie politicus met al 25 jaar ervaring in de Kamer. Maar ik heb mijn twijfels of er een groots staatman zoals Atatürk, Barack Obama of Maggie de Block in hem schuilt. Ik zie hem de eerste maand van zijn regeerperiode al naar Jakarta vliegen om daar op het oudste stukje Batavia voor een menigte Indonesiërs te speechen:

‘A few years ago there was also a Dutch man here. His name was Willem. You remember Willem? This man called himself ‘the king’, as he apologised on behalf of all the Dutch people for things in the past that, let’s be real with eachother, did not even happen. You are all being lied too, and i am here to tell you that this man is insane! He has a mental disorder. He is not even a real king, at least not after i am done with him and his ‘Royal family’. I am here to revoke these excuses, no excuses. And ff you don’t like it, you can all go cry in a corner like little children. Bye’. Daarna vliegt hij naar Suriname en de ABC -landen om dit tafereel dunnetjes over te doen.

In de maanden erna gaan er al snel een hoop andere dingen op de schop. Er komen knokploegen om rotveegpieten te intimideren. We vertrekken door de achterdeur uit Europa en creëren met Hongarije, Polen en Engeland onze eigen Alliantie. Roken, vreten en vuurkorven aansteken wordt weer overal toegestaan en massaal gestimuleerd. Eigen risico wordt afgeschaft. Danny krijgt er in een maand twintig collega’s bij. Op Flevoland worden al carbid schietend alle windmolens gesloopt. Er wordt direct begonnen met de bouw van een tweede Tata Steel. Alle asielzoekers bij ter Apel worden in Duitsland of bij de Denen gedumpt, daarna wordt er een hek om het land heen gezet. Django Wagner schrijft het nieuwe volkslied. Henk wordt weer de meest populaire jongensnaam en Ingrid voor de vrouwen. Subsidies aan moskeeën en kunstacademies worden stopgezet. Gender neutrale wc’s worden gesloopt en vervangen door sociale huurwoningen. De klederdracht van Dion Graus wordt weer hip en Het Mega Piraten Festijn wordt onze nieuwe nationale feestdag.

Althans, zo zie ik het een beetje voor me, maar kan zijn dat mijn fantasie nogal afwijkt met de jouwe. Verder ben ik zelf niet zo bezig met deze thema’s, ik bekommer me, samen met mijn teamgenoot Jaap, meer om de parkeersveiligheid van onze Parkhout leden. Daar heb ik deze verkiezingen geen partij over gehoord en dat baart mij zorgen. Het terrein is te druk, te vol en te onveilig. Nadat er laatst een onvermijdelijk verkeersongeluk(je) plaatsvond hebben Jaap en ik de handen ineengeslagen en een mailtje naar onze nieuwe politiek leider gestuurd met de volgende tekst.

Aan de nieuwe leider des Vaederlansch, dhr Wilders,
Voordat wij deze brief beginnen willen we u feliciteren met uw overwinning van de verkiezingen. U zult het vast wel druk hebben met het handen schudden, de verkeerde formatteurs aanwijzen en uw het feunen van uw haar. Desondanks willen we toch uw aandacht voor een thema vragen waarin u tijdens uw campagne tot mijn grote teleurstelling geen aandacht aan heeft besteedt; de veiligheid rondom de parkeerplaats van SV Parkhout. De parkeerplaats is te vol, te druk en te onveilig. Ik kan er, als 22-jaar lang betalend lid, mijn kleine Hyundai Getz er op wedstrijddagen niet kwijt. Dat betekent dat ik, met mijn zwakke karakter en broze hamstrings, een lang eind met sport- en biertas richting de ingang van het complex moet lopen. Dit kan zo niet langer. Onze parkeerplek wordt langzaam overgenomen door asociale Audi’s en Bmw’s die denken dat dit het circuit van Zandvoort is. Daarom zeg ik: vol is vol, al die aso’s ons parkeerterrein uit! Parkhout-leden weer op nummer 1!!!!

Hopelijk kunt u ons helpen.

Met vriendelijke groeten,

Jape en de Molesss – S.V. Parkhout 6

Twee dagen later kregen we gek genoeg een mailtje terug met de tekst:

Beste Jape en de Molesss,

Dit klinkt als een serieus probleem, ik ben helaas deze week even druk met de betimmering van een hekwerk rondom ter Apel . Zorgen jullie voor ‘Montfjord ‘, dan zal ik kijken wat ik voor jullie kan doen .

Met vriendelijke groeten,

Jullie nieuwe Commander in Chief , G. Wilders

‘Montfjord’ is het extreem zeldzame fenomeen dat Montfoort een doelpunt maakt tegen S.V. Montfoort. Het komt eens in de zoveel jaar voor en het is geweldig om mee te maken. Montfoort tegen Montfoort, alleen voor het verhaal al. Toevallig speelden wij dit weekend deze kraker tegen Montfoort, de gedeelde nummer 1 in de competitie. Aangezien Montfoort (onze Montfoort) de laatste weken op schot was (hattrick tegen SCH) leek het kat in het bakkie. Tijdens de ‘Wollek Eauver (7-1)’ van vorige week prikte Mareno de openingsscore en mochten ook Goes (Hey, Paardelul!) en Tommy met een fraai afstandsschot hun rekening openen. De spirit zat er dus goed in en de vraag was: kan Montfoort het ook op een koud, regenachtig, belabberd, koeienveld tegen Montfoort?

Het antwoord was: ‘Nee, maar wel bijna’. In de eerste tien minuten stuitte onze goalgetter twee keer op de keeper die, mag ook gezegd worden, een geweldige performance afleverde. Maar Montfoort (onze Montfoort) was niet de enige hem er niet in kreeg; kans na kans werden tijdens een geweldige eerste helft aan onze kant niet benut. Saks na een steekbal plaatste hem net naast. Koen Elbertse stuitte op de keeper. Goes stuitte op de keeper. Een paar scrimmages in het doelgebied. Veel schoten van rand zestien. Over. Naast. Op de keeper. 53 voorzetten van Pup. Het zat ook allemaal niet mee. Zoals Tito in de rust aanduidde: ‘We zijn heer en meester’. Heer en meesters die in de rust 0-2 achter stonden, dat dan weer wel.

Des te knapper was het dat wij op een waardeloos kloteveld steeds de vrije man wisten te vinden en de druk op Montfoort (de tegenstander) konden blijven houden. Goed, verzorgd voetbal tegen een tegenstander die tot dan toe hetzelfde aantal punten bij elkaar wist te ballen en in de counter levensgevaarlijk bleek te zijn. Verdedigend bleef het de tweede helft aan Parkhoutse zijde gelukkig potdicht. Parkhout bleef voetballen en ging met Saks, Goes, Pup en Montfoort (onze Montfoort) steeds meer balletjes voor de goal pompen. Saks had de bal op een haar na voor het inglijen. Biboe bij de eerste paal net naast. Een kopbal van the Jape suistte over. Een rebound door Biboe niet binnen gelegd. Na zoveel gemiste kansen leek het elan eventjes weggezakt, maar de hoop bleef levend. Nadat de Molesss in de 80e minuut een vrije bal op het schedelpannetje van Biboe legde en deze de bal op de lat knikte, was Saks de meest alerte van het stel en had hem voor het intikken: eindelijk, 1-2.

Met nog 10 minuten te gaan bleef Parkhout de druk hoog houden terwijl Montfoort (de tegenstander) de overwinning over de streep probeerde te trekken, totdat we door een discutabele pingel in het zadel werden geholpen. De Molesss kreeg de eer om deze klus te klaren en het team op gelijke stand te brengen door ‘m in het linker hoekje te schuiven: 2-2. Op zoek naar de bevrijdende 3-2 zul je zeggen, maar toch waren het de Parkhouters die door het oog van de naald kropen. Voor het laatste fluitsignaal, de laatste corner van Montfoort (de tegenstander), zag Nelus hun kopbal op de lat uiteenspatten. Gelijk daarna floot de arbiter af, eindstand: 2-2. Op naar de volgende kraker tegen Houten, volgende week.