Columnsbydemolesss

Lieve mensen, waar gaat dit stoppen? Het onmogelijke is gebeurd: Zaterdag plaatsten wij ons voor de eerste keer in 52 jaar voor de volgende ronde van de KNVB-beker. Waar gaat dit eindigen, zegt u? Misschien tegen Spakenburg, Excelsior Maassluis, of toch Jong Ajax? Of eindigt het zelfs op een cold rainy night in Stoke? De lieve heer mag het weten.

Zelf heb ik die beker al ooit mogen grijpen, vasthouden, knuffelen en, toen niemand keek, een ondeugend likje mogen geven. Dat was alweer in een vorig leven toen ik nog als Ben Bril tegen een stel gasten van het formaat Albert Kramer moest opboksen. Ik was zestien en als ik, terwijl Vreeswijk gesloten was, nog even op Sportpark Helmkruid wilde voetballen, paste ik tussen de gleuven van het hek om naar binnen te glippen. Daar hoefde ik niets voor te doen. Gewoon even naar binnen glippen, kijken of Gruttes er was en dan maar aan dat gras gaan liggen ruiken en snuiven. Drie uur lang deed ik dat, ik had vaak niet eens een bal mee. Dat Vreeswijkse gras van Gruttes was geweldig, die man kon fantastisch maaien.

En de Trophy Lift in de kantine vergeet ik nooit meer, omringt door vergeten legendes zoals Maarten V. Eijndhoven, Niels Hendriks en Ricky vd Berg ( “Waar houd je van? Het leveeuuhhh”). Een lange tijd heeft iedere bezoeker van de Vreeswijk kantine die Trophy Lift, vlakbij de ingang aan de muur, mogen aanschouwen. Pubers waarvan de beste voetbaljaren geteld waren. Het sportieve hoogtepunt, het winnen van de KNVB-beker, was bereikt. Beter dan dit kon gewoon niet. Vanaf dat moment ging het, met hier en daar een uitzondering, bergafwaarts met de voetbalcarrière.

En nu zijn we hier, 30 jaar later, met een nieuwe droom: De beker winnen met Parkhout 5. Het maakt ons niet meer uit hoeveel donderdagavonden FC Utrecht of Feyenoord Europa League-groepsfase we moeten missen, of hoeveel zaterdagen FC Utrecht en Feyenoord avondwedstrijden we moeten missen. Of hoe vaak ik mijn geliefde hardloopsessies moet missen. Zolang we naar Ajax en Kees vd Spek kunnen kijken, praten we nergens over.

Tegen Odin beginnen wij met Nelus in het kool. Van links naar rechts starten Buffel, Pup, Goes (niet die linkmichel Wouter Goes maar de vader van Owen Zico, wittewel), Tommy. Biboe, Kevin (applaus), de Moles, Neo, Mareno en Tini. Voor de wedstrijd heeft Glenn ons geblessed met een paar variantjes uit de corners die ons hopelijk in de toekomst meer goals gaan opleveren. Het is de eerste grote kans die uit een corner komt, al dan niet uit het variantje, via een kopbal van Mareno die teruglopend de bal in het verre hoekje knikt, die helaas van de lijn wordt gehaald. Verder komen we wel bij de zestien, maar is er vooralsnog weinig gevaar. Ook de tegenstander komt er niet helemaal lekker uit en hun offensief strandt regelmatig bij ons middenveld. Iedereen in het veld kijkt verwachtingsvol naar onze topscorer Tini; het is wachten op de wereldsolo. Intussen heeft de trainer genoeg gezien en hij gooit Tonford en Timo erin, maar als er dan nog niet gescoord wordt, brengt hij Koen Elbertse en Keiman.

En die invaller Koen drukt gelijk zijn stempel, terwijl hij met een verdwaalde Rus achterop de Puch de rechterflank over scheurt. ‘Dat is mijn broertje! Ken je mijn broertje nog!’ juicht Neo hem hartelijk toe. Na een eentweetje met Mareno wordt hij in de zestien neergelegd. De arbiter heeft genoeg gezien en is onverbiddelijk: tien punten aftrek voor Vitesse en een penalty voor ‘Calm as you Like’ Kevin, die hem wederom ijskoud het rechterhoekje binnen schuift. Dit maakt hem direct de topscorer van het team; wat een aanwinst! Een paar minuten later gaat Keiman er aan de rechterkant vandoor. Een actie met drie man tegen één verdediger; dit moeten ze uitspelen. Maar in plaats dat Keiman hem direct naar de spits speelt, schiet hij eerst zelf op de keeper, om vervolgens de bal richting de spits Mareno te laten caramboleren, die hem uit de lucht voor leeg doel binnen volleert. Geniale assist van Keiman; hij had het natuurlijk allang gezien.

Twee-nul voor met nog 30 minuten te spelen; de buit zou binnen moeten zijn. Maar dan gaat Odin pompen of verzuipen en laten ze hun laatste man, nummer 3 met zeker twee meter nog wat aan lengte, steeds meer in de zestien komen. Wij zetten Koen Elbertse in de mandekking: succes Koen, wij gaan alvast douchen! Verder brengen we Zilver in voor het nodige schoffel-en peerwerk en wordt Tonford geofferd door op de linksback positie te moeten spelen. Een soort Dirk Kuyt WK 2014 Move door de trainer. Alle zeilen moeten bij, deze winst moeten we over de streep trekken.

Odin wordt nog knap gevaarlijk en claimt een penalty na een incident binnen de zestien die ik zelf niet gezien heb, dus ik mag geen oordeel vellen. Maar de verhalen zijn wisselend en de VAR is er niet over uit. De arbiter legt het spel stil om te overleggen met videoscheidsrechter, wij mogen mee luisteren met de referee cam: ‘Oke, dus die bal wordt ingebracht, ja, en dan Buffel, ja, die ging zo, ja, oke….. Ja die Buffel ging toen zo, ja. Kijk dan.. KIJK DAN NAAR DIE BUFFEL.. Nee niet zo….. Nee gewoon in een driekwartsmaat met een lage kwint…..Sorry, hij was oranje? En wat dan nog meneer van Mechelen? Oké, zo… Nee ik begrijp het… Vanavond gewoon weer stampot…. ja heerlijk toch.. oké dacht ik ook, ga je spreken. Groetjes aan Thea eh. Joe, Hoihooooi!”. Vervolgens besluit de leidsman de penalty niet te geven. De dooddoeners ‘JE FLUIT ALLEEN OP APPELLLL’ en ‘HIJ NIET’ komen nog even langs, omdat een wedstrijd nou eenmaal niet compleet is zonder.

Ik kan zelf, eenmaal ingevallen voor het slotakkoord, tot tweemaal toe de wedstrijd in het slot gooien, maar het doel staat op de verkeerde plek. Als het doel in eerste instantie twee meter naar links, en in tweede instantie een meter naar rechts staat, zit hij erin. Maar nogmaals, het doel staat op de verkeerde plek. Odin scoort nog wel de aansluitingstreffer, maar het komt voor hen te laat. De eindstand blijft 2-1.

Na het laatste fluitsignaal is er sprake van een heuze pits inveesjen; het aanwezige publiek sprint dolgelukkig het veld op. Wij moeten tussen het gedrang sneller dan Wout Weghorst tegen FC Groningen het kleedhonk in vluchten, waar wij elkaar emotioneel en hysterisch in de armen vallen. ‘Volgende ronde beker!’ Facetime’t Nelus naar familie in Suriname. ‘Ja echt, het is echt waar, ja, tegen Odin, ja. 7 punten ja!’. De champagne wordt ontkurkt en over de box klinkt ‘We are the Champions’ van Queen. Daan gaat met een schaal kipburgers rond. Het bestuur van Parkhout komt binnen en laat een kooi met duiven los. De Molenkruijer schiet foto’s met een groothoeklens. De wedstrijd van het 1e (een zinderende 3-3) blijft slechts een formaliteit, want ook op de tribune vernemen mensen snel het laatste nieuws: Parkhout 5 heeft geschiedenis geschreven.