Columnsbydemolesss

Net voor de wedstrijd van afgelopen zaterdag vraagt arbiter Hennie of ik weer verhalen gag schrijven; hij blijkt een trouwe lezer. Direct gooien wij het op een akkoordje; wij een pingel en dan zou ik eens met de commissie in gesprek gaan*. Deze week voorzie ik maandag nieuwe afleveringen van Cheese vd Bacon in het Buitenland, maar daarnaast is het interlandweek en zal er vast wel een gaatje te vinden zijn. Behalve dus op donderdag, want dan is er een avondvullend programma met Mauritius-Kaapverdië, Nederland-Polen en als kers op de taart speelt Suriname tegen Panama. Ik besluit om het dus toch maar te doen en mijn woord gegeven. Ook heeft de trainer gedreigd met een plekje op de bank als ik schriftelijk niets van me laat horen. ‘Wie schrijft die blijft’, wist hij mij olijk te melden. Plus een boete van 125EUR ex.btw, in verband met inflatie. Dus zo geschiedde.

We mogen dus op zaterdag weer beginnen, de groep is grotendeels compleet. Goessie, vader van Owen Zico, heeft zijn ogen laten laseren en loopt er als Stevie Wonder bij. Hij heeft de kans om zich als Edgar Davids op het veld te begeven helaas laten liggen. Met Goes is daar ook onze vaste support in de vorm van Albert, Opa van Owen Zico, die het toch iedere wedstrijd weer over z’n hart weet te verkrijgen om te komen kijken. Deze onvoorwaardelijke trouwe support hopen wij ooit, misschien ooit, terug te betalen. De rest van de aanhang bestaat uit de  voetbalvrouwen + kinders, waardoor het langs de kant een gezellige boel is. Dat wil je zien en daat krijgen wij jeus van en nieuw elan van. Dat geeft de burger moed. Keiman is vandaag, ter vervanging van Nelus, onze keeper. We tellen op het wedstrijd formulier zestien poppetjes en daarom kunnen we, wat absoluut nodig gaat zijn, lekker door wisselen.

Het is de eerste wedstrijd van het seizoen en wij mogen voor de beker aantreden tegen Delta Sports. Het gros van de groep heeft deze zomer doorgetraind, helaas is dat aan het uiterlijk vd groep nog niet te zien. Met zestien man op het wedstrijdformulier treden we, zoals ieder seizoen, met veel goede moed aan. Die goede moed begint ieder jaar steeds eerder in het seizoen in te dalen, maar op dit moment heerst er lichte optimisme, mede door het aantrekken van Kevin, die vandaag zijn officiële debuut maakt (applausje voor Kevin). Daarnaast blijkt Tini in bloedvorm te zijn en de trainer houdt hem daarom ook als extra Joker, op een riant gevulde bank, achter de hand.

Voor aanvang van de wedstrijd houden we een minuut stilte voor Sjaak, die een week ervoor, helaas veel te vroeg op 60 jarige leeftijd, is overleden. Ook spelen we met rouwbanden. Veel jongens van onze groep hebben Sjaak gekend; in eerste instantie omdat hij de pa van Kevin is, maar ook omdat hij in de jeugd al bij ons langs het veld stond. Weet niet precies of hij nou ook teamleider was ,maar ik kan me nog wel heugen dat hij in het team (D-tjes en C-tjes) van Derk (kort op de flikker), Adri (shirt in de broek) en Lionel er vrijwel altijd bij was. Denk dat Saks en Kevin dat team nog wel voor de geest kunnen halen.

De tegenstanders van toen voelden de bui al hangen als ze dit kwartet aan teamleiding zagen aanlopen, omringd door een kudde 14-jarige voetballertjes die schuimbekkend aan een lijntje werden gehouden totdat ze het veld op mochten. De tijd van het kleine veld in de E-tjes was voorbij, nu moest je volwassen worden. Vreeswijk in een notendop: Inhouden bij een duel was verboden en als je directe tegenstander ging schijten moest je verplicht mee. Tussen het spreekwoordelijke wapengekletter profileerde Sjaak zich als de kalme van het stel en kon op een prettige manier de jongens voorzien van voetbaladvies.

Ik kan alleen voor mezelf spreken, maar andere jongens uit ons team zullen hem ongetwijfeld door zijn betrokkenheid bij andere (jeugd en het 1e) elftallen en vanuit de kantine van Vreeswijk/Parkhout kennen. Sjaak hoorde/hoort, samen met de rest van de familie, bij het spreekwoordelijke meubilair van Vreeswijk en vormde daarmee steevast het positieve sfeertje die er vaak hing en nog steeds in Parkhout hangt. Zonder mensen zoals hij was de kantine van Vreeswijk, eerlijk is eerlijk, slechts een gedateerde bingohal met een verrot golfplaten dak dat op de deprimerende, met onkruid overwoekerde bouwspeeltuin, of het nog deprimerendere uit de klei getrokken -waar ze recent nog een verdwaalde Duitser uit hebben gevist- oude trainingsveld uitkeek. De mensen van Vreeswijk maken de plek bijzonder en daar hebben Nicole en Sjaak een enorm aandeel in gehad. In die inmiddels toch wel lange tijd heb ik hem nog nooit emotioneel of negatief gezien. Altijd nuchter, voorkomend, geïnteresseerd, relaxt en als het moest recht voor de raap.

Ik kon bijzonder mooi genieten van de positionering/rolverdeling van de van Slotens in de kantine: Nicole, Nikki en Rianne runde de toko van achter de bar, Sjaak en Kevin stonden er dikwijls, met een goed gevuld vaasje, een metertje of twee voor. Dat was voor niet alleen voor mij, maar ook meer jongens inherent aan een zaterdagmiddag Vreeswijk; de derde helft was niet compleet zonder even een klein pilsje met Sjaak te doen en over het ons mooie spelletje te ouwehoeren.

Na een drukbezochte en indrukwekkende uitvaart & condoleance van afgelopen donderdag en vrijdag sta je weer met beide benen op de grond, en blijkt dat mooie spelletje waar we allemaal zo van houden, als ik commentator Wytse van der Goot mag quoteren, slechts de belangrijkste bijzaak in het leven. En dus staat er ‘gewoon’ een eerste bekerwedstrijd op het programma waarin ikzelf met een wereldkool de eerste kool van ons seizoen mag maken. Keihard van 5 meter die bal in het open kool door het dak van het kool weten te schieten; je moet het maar kunnen. Pup heeft, na een mooi diepteballetje van Jape, met een Puppiaanse demarage, wel een klein aandeel maar dat moeten we allemaal niet overdrijven. Ik heb, tot ieders grote verrassing, al gezien dat Pup hem richting de tweede paal zou sturen, om hem vervolgens als Pipo Inzaghi rigoureus tegen de touwen te jagen. Een paar minuten later krijg ik last van mijn rug en word ik gewisseld voor tini.

Dat bleek de juiste move want Tini blijkt, na een lange pass van invaller Tommy richting Saks, Saks richting Glenn en Glenn richting Maarten, een ice cold killer a la Wout Weghorst en schiet onberispelijk onder de keeper door de 2-0 binnen. Ook de Buffel doet een duit in het zakje door van 35 meter bijna de goal van zn leven te maken. De wedstrijd hebben we aardig onder controle en verdedigend staat het best prima, al moeten we bijna afscheid nemen van onze interim-keeper Wesley, die na heldhaftig uitkomen bijna de volledige massa van de laatste man van Delta in zijn torso ziet belanden. Hij komt met de schrik vrij, maar de toewijding voor een team dat niet eens de zijne is wordt zeker gewaardeerd!

In de rust worden er nog wat tactische besprekingen gehouden. 14 van de 15 minuten werden besteed aan de manier van druk zetten, waar we vervolgens in de tweede helft niets van gezien hebben. Het wordt er allemaal niet beter op en Delta word sterker. Dus besluit ik om de arbiter even aan te roepen en wijs ik met mijn wijsvinger naar mijn pols: ‘Hennie, 55e minuut, waar blijft m’n pingel?’* vraag ik hem. En zo geschiedde: Pup dolt zijn mannetje rechts bij de achterlijn en paste de bal naar Tonford, die net voordat hij wil uithalen in de zestien geraakt wordt en als een stervende zwaan naar de grond gaat. De bal wordt vastberaden opgeraapt door debutant Kevin, die in zijn vorige team een echte Balotelli was. Het verhaal gaat dat alle penalty’s erin vlogen, maakt niet uit van waar hij ze schoot. Of het nou van 11 meter was, links of rechts van de stip, op een polletje of niet, het deed hem vrijwel niets. En ook bij ons laat hij de klasse zien: het balletje vliegt links van de keeper in het zijnetje, en hiermee opent ook Kevin zijn Rekening Courant voor het 5e.

Anders dan een beetje hotseknotse bogonia voetbal gebeurt er die laatste 30 minuten niet zo heel veel meer aan onze kant. Delta scoort nog wel, hun spits heeft nog twee Evil Knievel- achtige kopballen die langs de eerste paal vliegen en ze hebben misschien nog een pingeltje moeten krijgen, maar niets noemenswaardig. De grens vindt het tijd voor pils en Daan vindt het tijd voor een kipburger. Al met al een goede start van het jaar met een 3-1 eindstand, volgende week mogen we voor de tweede bekerwedstrijd.

* Dit is een grapje, ik wil absoluut niet de integriteit van onze favoriete arbiter in het geding brengen.