Columnsbydemolesss

Deze column wordt gesponsord door Van den IJssel bedrijfskleding. ”Van den IJssel Bedrijfskleding: Da’s goddomme mooi spul of nie!”

Het is een nieuw seizoen en dat is de periode van de roerige transfermarkt: nieuwe spelers komen erbij en oude spelers zeggen vaarwel. Wat dat betreft is het verloop minimaal; we hebben Kevin (applaus voor Kevin) mogen verwelkomen en degene die vorig seizoen afscheid heeft genomen is Hafsi, die besloten heeft om zijn kicksen aan de wilgen te hangen. Daarom even nog een kleine SO naar Sharif; nogmaals bedankt voor je positieve energie en je gezelligheid, maat. Je was een super toevoeging en je blijft als vanzelfsprekend altijd welkom bij de Parkhoutiaanse Godenzonen.

Deze tweede week hebben we alweer zestien man op het wedstrijdformulier. Het ‘voelt’ bijna compleet, al vergeet ik vaak dat we 20+ man in de selectie hebben zitten. Dat is zoals iedereen weet geen overbodige luxe. Bengt, Levi, KVeng, Nelus en Hans dienen hun eerste opwachting nog te maken. Die verwachten de komende weken in te stromen bij de tegen die tijd bloedfitte selectie. Verder zijn afwezig: Brandon, Danny, Tonford, Buffeltie en Jape.

Nelus is er wel fysiek bij, maar staat wegens blessureleed samen met Hans en de vlaggende Bengt langs de kant. Daarom hebben wij weer een leenkeeper; ditmaal staat Willem van Zondag Nogwat (team van Falco) in het kool. We starten met een basiself van Willem, Raaf, Pup, Lars, Tommy, Kevin, Glenn, Goessie (vader van Owen Zico), Biboe, Mareno en Saks. We spelen de 2e bekerwedstrijd op de Ethiopische savanne van Houten, tegen Houten, bij Houten.

Voordat we aftrappen heeft Goessie ,vader van Owen Zico, nog een leuke verassing voor ons: een grote kartonnen doos. En in die kartonnen doos zitten allerlei Parkhout-jackies voor de spelers. Prachtig materiaal, heerlijk stofje, hoodie erbij en de initialen van de speler. Harstikke mooi spul en wij zijn Goessie ,vader van Owen Zico, en VD IJssel (”Van den IJssel Bedrijfskleding: da’s goddomme mooi spul of nie!”) ontzettend dankbaar. Onze tegenstanders zullen, na een eerste blik op die ventjes in ragfijne klederdracht te werpen, mentaal tegen een achterstand aanlopen. Vooral als ze nummer 8, genaamd OB (van de tampons wittewel) het veld zien betreden. Ik kop mijn eigen voorzetten graag liever zelf in.

De eerste helft van de wedstrijd spelen we op zich wel prima, maar er gebeurt niet veel. Verdedigend staat het, net als vorige week, als een Oostenrijks chaletje en moeten we het vooral doen met een paar steekballetjes of acties die in de laatste fase net niet goed gaan. Saks komt er een paar keer aan de rechterkant goed door, maar echt gevaarlijk wordt het niet. Na tien minuten verlaat Glenn het veld met een hamstringblessure. Fabio stuurt vervolgens mij met een steekballetje weg, die ik niet bij de vrijstaande Mareno krijg. We proberen de ruimte steeds meer door het midden te creëren, maar komen er steeds niet doorheen. Te slordig, te gehaast, en niet het overzicht bewaren voor het doel maakt ons makkelijk te verdedigen. Daarnaast is de veldbezetting niet in orde, openen we het spelletje te weinig en spelen we te traag. Net voor de rust willen we een pingel, nadat Fabio vanaf de linksbuiten op Mareno speelt, die hem in de zestien naar mij doortikt. Als ik hem rechts aanneem word ik door twee man in de rug gelopen, maar de arbiter ziet vanuit de middencirkel van achter de telescoop dat het te licht is voor een strafschop. Na de rust komen de gebroeders Elbertse erin; nu wordt het serieus.

De neutrale toeschouwer is tot dan toe nog niet verwend, maar begin tweede helft hebben we tot drie maal toe een goede mogelijkheid om op voorsprong te komen. De keeper tikt een schot van mij randje zestien uit het doel en daarna pakt hij een 1-op-1 kans van Mareno. Vervolgens hebben we de tweede hamstringblessure van de dag: Saks moet onder toeziend oog van Leo helaas ook het veld verlaten, die aan ons een mooie potentiele markt blijft houden. Hoe ouder we worden, hoe meer het lichaam naar de massagetafel van Leo snakt. De nieuwe rechtsbuiten Tini vormt een mooie tandem met de almaar opstomende Koen Elbertse. Hij tikt het balletje op Tini, die vervolgens geweldig naar zijn links opendraait en zo een vrije kans voor het kool krijgt. Maar zijn links blijkt minder klinisch dan zijn rechts, dus hij mikt hem in de korte hoek naast. Iedereen telde hem, van onze doorgaans medogenloze topscorer, al. Maar we moeten door.

Even later schiet Biboe nog van randje zestien, maar hij stuurt hem teveel langs de lange hoek. We voelen dat we het momentum kwijt zijn en dat de tegenstander sterker wordt. Gelukkig wordt hun kool voor buitenspel afgevlagd, waardoor het 0-0 blijft. Het hoogtepunt van de pot is als Goessie, vader van Owen Zico, vanaf dertig meter, vanuit de draai, de keeper van Houten bijna weet te verschalken. Helaas zit de keeper er nog met de vingertoppen aan en ziet hij zijn schot op het aluminium uiteenspatten. Het potje blijft steken op een patstelling achter de 38e breedtegraad: Noord Korea communistisch, Vitesse behoudt haar proflicentie, Jorrit Hendrix blijft kaal en de stand blijft nul tegen nul. Onze interimkeeper Willem heeft, al heeft hij er niet bijzonder veel voor hoeven te doen, zijn doel schoon weten te houden en dat verdient een pluim. Mareno pakt als toegift een kaart en leidt hiermee het einde in van een wedstrijd waar ik mijn hond nog vanaf zou trappen. Wij brengen de namiddag met muziekbox, pils en de gore frikandel eetgewoontes van Glenn, door op het zonnige Houtense terras. En dat is de ware winst.

Deze column werd gesponsord door Van den IJssel bedrijfskleding. ”Van den IJssel Bedrijfskleding: Da’s goddomme mooi spul of nie!”